Cesarskie cięcie na życzenie :o

Jak to było u mnie ? Mój poród odbył się poprzez cesarskie cięcie na życzenie w jednej z prywatnych klinik w PL. Temat cały czas budzi spore emocje i kontrowersje, chociaż mnie to się trochę w głowie nie mieści, dlaczego w XXI wieku, kobieta nie ma prawa wybrać sobie sposobu w jaki chce rodzić. Co skłoniło mnie do takiej decyzji ? Decyzji bądź co bądź bardzo trudnej, bo zdecydowałam się na operację, bez wyraźnych wskazań, świadoma wielu powikłań, które mogą mi się przytrafić, przeczytałam wiele na ten temat, wahałam się praktycznie przez całą ciąże, w jaki sposób ją rozwiązać.

Po pierwsze, bałam się o dziecko, lęk okropny, zresztą każda matka boi się o swoje dziecko, strach, że zawiodę, że nie dam rady urodzić, że lekarze w miarę szybko nie zareagują, a tyle się ostatnio słyszy o za późno wykonanych cięciach… Tyle się słyszy, że państwowe szpitale oszczędzają jak mogą, przez całą ciąże towarzyszył mi silny lęk  o dziecko, po porodzie to niestety nie zniknęło, sama nie wiem czy to do końca normalne, ale codziennie myślę o tym, że gdyby on zachorował na coś, gdyby mi go zabrakło, nie dałabym rady żyć i tak niepotrzebnie się zadręczam mimo, że moje dziecko jest zdrowe i nic mu nie dolega ! Liczę jednak, że z czasem wyluzuję… :)

Po drugie, oczywiście ukrywać nie będę,  strach przed bólem, ale nie tylko. Bałam się, że psychicznie nie dam rady przejść przez poród sn, bałam się, że to wpędzi mnie w depresje po porodzie, odkąd pamiętam, już jako mała dziewczynka, poród sn, wydawał mi się upokarzający i nie ludzki.

Moje cięcie było zaplanowane tydzień przed terminem z OM, a urodziłam dzień wcześniej przed tym planowanym cc, syn postanowił sam zdecydować, kiedy wyjdzie. Czy żałuję ? Po niespełna 3 miesiącach od porodu, absolutnie, nie, uważam, że pieniądze wydałam słusznie, samo cc trwało może z 30/40 minut, po 15 syn był na świecie cały i zdrowy.  Po cc czułam się bardzo dobrze, wstałam po 6h, w ten sam dzień i już w nocy opiekowałam się normalnie dzieckiem, podnosiłam go, karmiłam, ból był znikomy, z karmieniem piersią nie miałam żadnego problemu, a syn miał bardzo silny odruch ssania, nie miałam baby blusa ani depresji i wszystko było dobrze. Drugie dziecko planujemy za 3 lub 4 lata, również chce rozwiązać ciążę poprzez  cc.

Nie chce żeby mój post był odebrany jako krytyka sn, a wychwalanie pod niebiosa cc,  chodzi mi tylko o to, że każda kobieta ma prawo zdecydować i nie czuć się gorsza z tego powodu, bo ja się nie czuję ! Dla mnie to było rodzić po ludzku, moje dziecko jest zdrowe, ja jestem szczęśliwa, i delektuje się macierzyństwem :) A chyba o to w tym wszystkim chodzi, nic na siłę, ważne żeby zdecydować co jest dla nas i dla naszego dziecka najlepsze, a dla każdej będzie to co innego !

Diabolinek w pierwszym dniu życia :)