Karmienie piersią

Uwielbiam karmić piersią ! Nie spodziewałam się tego po sobie,  bo w ciąży mówiłam, że jak się uda to będę się cieszyć,  a jak nie, to włosów z głowy rwać nie będę z tego powodu.

Karmię już albo dopiero 3 miesiące i to jest jedna z cudowniejszych rzeczy jakie przyszło mi robić w moim życiu. Cały czas czytam na temat karmienia, na temat cudownych właściwości mleka i bardzo się cieszę, że nam się udało ! W końcu daje mojemu synowi wszystko co najlepsze. Nie jestem przeciwniczką  karmienia mlekiem modyfikowanym, niech każda kobieta ma wybór, ale ja jestem zwolenniczką kp :)

Moja przygodna z karmieniem przyszła mi bardzo łatwo i naturalnie, mimo, że jestem po cc. Myślę jednak, że w macierzyństwie bardzo ważne jest nastawienie psychiczne do pewnych spraw, ja np. chciałam cesarkę i czułam się super po niej, śmiem twierdzić,  że dzięki temu w dużej mierze ominął mnie baby blues i depresja poporodowa ! A mam do takich stanów skłonności niestety i chyba nawet cierpiałam na depresję ciążową o której mało się jeszcze mówi, ale o tym może innym razem.

Moja przygoda z karmieniem zaczęła się kilka godzin po cc, położne przyniosły Małego zanim jeszcze wstałam i przystawiły do piersi, jakie było moje zdziwienie, kiedy syn od razu ochoczo się przyssał… i ssał, tak po prostu, a ja się tyle naczytałam o technikach przestawiania dziecka,  o tym jakie to trudne są początki, a to jest takie naturalne, czysta natura po prostu… :) i to cudowne uczucie mieć przy piersi takiego małego ssaka ! Mleko miałam od razu tzn. była to siara oczywiście i nie były to porażające ilości, oczywiście wtedy jako żółtodziób panikowałam, że Młody się nie najada, ale syn chętnie ssał, bardzo często go przystawiałam do piersi i w 4 dobie dostałam nawału mlecznego, od tamtej pory mleka mam bardzo dużo, laktacja jeszcze mi się nie unormowała, cały czas noszę wkładki laktacyjne, nawet się zastanawia czy nie kupić takich wielorazowych, bo coś czuje, że długo to u mnie potrwa.

Cieszę się też bo nie miałam nigdy zastojów i większych problemów z piersiami i mam nadzieje, że tak już zostanie. Nigdy jednak nie zapomnę tych dwóch pierwszych tygodni karmienia i bólu od spękanych i nieprzystosowanych brodawek, jak beczałam bo myślałam, że nie wytrzymam tego, jak zaciskałam zęby, a ból był dla mnie na prawdę nieziemski, chyba jeden z większych jakie doznałam w życiu i jestem dumna z tego, że to przetrwałam !

W ciąży planowałam, że pokarmie do 6 miesiąca, ale teraz mam nadzieję, że uda się do roku, a może nawet jeszcze dłużej ! Oczywiście mam czasem poczucie, że Diabolinek wisi ciągle na cycu, zwłaszcza, że absolutnie mu nie ograniczam dostępu i je czasem nawet co godzinę, często go też piersią uspokajam, albo gasi pragnienie, zwłaszcza teraz w te upały, ponieważ nie dopajam go niczym innym i czasami jest ciężko, ale korzyści płynące z kp są nieocenione, poza tym chwile które spędzam z synem na karmieniu są cudowne. Uwielbiam obserwować kiedy on pije moje mleko, kiedy przełyka głośno, kiedy stęka z zadowolenia, kiedy ruszają mu się słodko policzki, jak u chomiczka, kiedy patrzy mi w oczy i nie raz się uśmiecha do mnie wtedy ! To są takie chwile które nikt nigdy nam już nie odbierze.